On My way
Door: Mieke
Blijf op de hoogte en volg Mieke
29 Augustus 2017 | Canada, Vancouver
Eind dag 2 Vancouver. Ik zit in d haven op een bankje in d zon. Nog even relaxen na de vele kilometers weer in d benen te hebben. Om me heen komen opeens verdacht veel vrouwen in gym kleding zitten. Voor me komen 2 vrouwen staan. Alle twee in een sportpakje met een kinderwagen. De kids worden op d grond gezet en het speelgoed eromheen gelegd. In Nederland zouden dit juppen zijn.. maar ik mis d bakfiets. Even later hoor ik de getto-blasters te keer gaan. Welcome! It's the last zumba lesson on Port Vancouver!! Galmt t door d microfoon. Als ik om me heen kijk hebben zich wel minstens 50 vrouwen zich verzameld. Een enkele man. En daar gaan ze. Wat super grappig om te zien hoe iedereen de zijn best doet om de vrouw op t podium te volgen. Bij d een gaat het beter dan d ander. Ik heb natuurlijk bewondering maar zit stiekem ook hard lachen om het verschil in mensen, lichaam en beweging te zien. Als ze zo'n 15 minuten bezig zijn, wringt zich een donker getinte man tussen de vrouwen heen. Nummer 16 op zijn shirt en lees eronder: Canada. Meteen haakt hij aan. Waar ik net dacht dat sommige best goed meededen, valt dat nu totaal in het niet. Deze man heeft een ritme gevoel van heb k jou daar. Jamaica had beter onderaan zijn shirt kunnen staan. Daar kan geen vrouw aan tippen. Met volle overtuiging en veel plezier, echt een genot om naar te kijken. Een prachtig gezicht, zon, bergen, water, veel vrouwen en 1 donkere man. Top einde van de dag!
Canada binnen komen was totaal geen probleem. Voor ik het wist zat ik al in d taxi en stond ik voor st. Clair hostel. Ik betaalde d man, hij keek een beetje vreemd(later op de dag realiseerde ik me pas dat ik in Amerikaanse dollar had betaald, oeps) ik dacht n.l. dat ik wel gecontroleerd zou worden. Bagage, paspoort, ikzelf. Maar niks van dat alles! Geeneens een stempel! Er werd alleen gevraagd waarom ik had ingevuld 30 dagen. Toen ik uitlegde dat ik geen plan had maar wel de intensie heb om om het land te verlaten. Genoeg geld heb en al 37 ben. Op een of andere manier dringt dat nog niet door. Liet ze me gaan. Ze was alleen maar bezorgd, zei ze. Dus tja geen tijd om even rustig in de rij t bedenken dat ik moest pinnen. Nouja hij heeft genoeg genomen met de Amerikaanse dollar.
Wel ben ik nog even terug naar de noordam gelopen die ochtend. Het was toch voor 7 dagen mijn home Sweet home. De mensen ook al waren het overwegend oudjes. Allemaal met een verhaal. Die ochtend nog sprak ik een vrouw van 78. We praten wat en ze vond het maar gek dat k geen man had. Het moest wel een goede man zijn anders kon j beter alleen zijn. Dus ik vroeg naar haar man. Dead, zei ze. Oh sorry! No no sorry! I divorsed him before! He was no good! Uiteindelijk bleek dat jarenlang heeft moeten wachten totdat het huis op haar naam voor ze hem eruit kon gooien. Ze werkte fulltime en hij was aan d drank en de vrouwen.
Ook afscheid genomen van mijn pa en ma op t schip. De eerste avond ontmoet en was echt een tof stel uit USA. Ze hadden 3 zonen en 1 was net als ik. ( Ik denk van niet). Chelsea moest terug naar Houston dus weet niet of zij is aangekomen. En ook het afscheid van Alaska. Waar ik in het begin moest wennen. Maar misschien was dat niet zo zeer aan Alaska maar meer aan het nieuwe leven.
Waar ik eergister nog in het natte koude rustige Alaska was,waar de dolfijnen achter de boot in d zon zag springen (ik wel gezien) waar we walvissen en orka’s konden spotten (ik niet gezien), ben ik nu in het mooie warme drukke lawaaierige Vancouver. Ook wennen :)
Opvallend veel stellen uit Duitsland. De eerst Nederlanders gespot. Nog even undercover gebleven:)
Stanley park is een fijne plek. Gister de hele dag geweest. Tot bijna zonsondergang op strand nr 3. Verder vandaag Chinatown en mijn eerste pakketje naar Nederland op post gedaan. 1 loneley planet minder.
Ik vind het nog steeds erg leuk om t schrijven en t met jullie te delen. Ik ben benieuwd of dit zo blijft ;)
Canada binnen komen was totaal geen probleem. Voor ik het wist zat ik al in d taxi en stond ik voor st. Clair hostel. Ik betaalde d man, hij keek een beetje vreemd(later op de dag realiseerde ik me pas dat ik in Amerikaanse dollar had betaald, oeps) ik dacht n.l. dat ik wel gecontroleerd zou worden. Bagage, paspoort, ikzelf. Maar niks van dat alles! Geeneens een stempel! Er werd alleen gevraagd waarom ik had ingevuld 30 dagen. Toen ik uitlegde dat ik geen plan had maar wel de intensie heb om om het land te verlaten. Genoeg geld heb en al 37 ben. Op een of andere manier dringt dat nog niet door. Liet ze me gaan. Ze was alleen maar bezorgd, zei ze. Dus tja geen tijd om even rustig in de rij t bedenken dat ik moest pinnen. Nouja hij heeft genoeg genomen met de Amerikaanse dollar.
Wel ben ik nog even terug naar de noordam gelopen die ochtend. Het was toch voor 7 dagen mijn home Sweet home. De mensen ook al waren het overwegend oudjes. Allemaal met een verhaal. Die ochtend nog sprak ik een vrouw van 78. We praten wat en ze vond het maar gek dat k geen man had. Het moest wel een goede man zijn anders kon j beter alleen zijn. Dus ik vroeg naar haar man. Dead, zei ze. Oh sorry! No no sorry! I divorsed him before! He was no good! Uiteindelijk bleek dat jarenlang heeft moeten wachten totdat het huis op haar naam voor ze hem eruit kon gooien. Ze werkte fulltime en hij was aan d drank en de vrouwen.
Ook afscheid genomen van mijn pa en ma op t schip. De eerste avond ontmoet en was echt een tof stel uit USA. Ze hadden 3 zonen en 1 was net als ik. ( Ik denk van niet). Chelsea moest terug naar Houston dus weet niet of zij is aangekomen. En ook het afscheid van Alaska. Waar ik in het begin moest wennen. Maar misschien was dat niet zo zeer aan Alaska maar meer aan het nieuwe leven.
Waar ik eergister nog in het natte koude rustige Alaska was,waar de dolfijnen achter de boot in d zon zag springen (ik wel gezien) waar we walvissen en orka’s konden spotten (ik niet gezien), ben ik nu in het mooie warme drukke lawaaierige Vancouver. Ook wennen :)
Opvallend veel stellen uit Duitsland. De eerst Nederlanders gespot. Nog even undercover gebleven:)
Stanley park is een fijne plek. Gister de hele dag geweest. Tot bijna zonsondergang op strand nr 3. Verder vandaag Chinatown en mijn eerste pakketje naar Nederland op post gedaan. 1 loneley planet minder.
Ik vind het nog steeds erg leuk om t schrijven en t met jullie te delen. Ik ben benieuwd of dit zo blijft ;)
-
29 Augustus 2017 - 06:27
Mieke Sprenkelder:
Sorry voor de type fouten, trouwens. Shame on me! Maar hebben jullie nr. 16 ook gespot? :) -
29 Augustus 2017 - 07:49
Martine Bos-Horstink:
Ja, gespot, met zijn handen omhoog! :-) -
29 Augustus 2017 - 08:01
Bert Poelman:
Hi Hi wat een wijze vrouw van 78 jaar Mooi verslag weer hoor en geniet er van . -
29 Augustus 2017 - 08:25
Mieke Sprenkelder:
Ik krijg trouwens net een bericht van chelsie dat ze morgenochtend naar Dallas vliegt. So nog worries! -
29 Augustus 2017 - 09:17
Ester:
check heb em gespot! ik vind het wel een klein beetje teleurstellend dat je dus hebt zitten kijken en niet hebt meegedaan!
-
29 Augustus 2017 - 14:57
Lyda:
Hallo Mieke,
Heerlijk die zon op je huid. Ik geniet van al je verhalen. Ik hoop dat je het met regelmaat blijft doen. -
29 Augustus 2017 - 19:34
Sandra:
Hoi heerlijk weer een andere plek. Sjonge wat gaat dat allemaal snel. Je weet niet hoezeer we hier meegenieten. Wij de school weer bezocht. Je maakt daar ook van alles mee hoor. Haha. Geniet ze. -
29 Augustus 2017 - 19:35
Sandra:
Hoi heerlijk weer een andere plek. Sjonge wat gaat dat allemaal snel. Je weet niet hoezeer we hier meegenieten. Wij de school weer bezocht. Je maakt daar ook van alles mee hoor. Haha. Geniet ze.
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
